Tuesday, November 14, 2006
ΑΠΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ
Προσθέτοντας
παλίρροια στα μάτια σου
πάνω στά γυαλιά,
τήν πιό μεστή εποχή τού χρόνου
τέλη Αυγούστου,
κατασκευάζω καινούργια σχέδια
γιά τή μελλοντική κίνηση τών χεριών,
τίς μυρωδιές τών ποδιών,
τίς φτερούγες τών ελικοπτέρων
μέ τούς παλιούς φίλους.
Χώνω τή μύτη μου
σέ χοάνες περίεργες,
τρυπημένους σωλήνες
καί περιμένω.
Αργώ τή νύχτα νά κοιμηθώ
απλώνοντας τό σκοτάδι στό σώμα.
Περιμένοντας νά σκεφτώ
περιμένοντας νά αλλάξω,
ίσως καί νά φύγω.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
6 comments:
Ένας αλλά Λέων ε;
Πόσο δίκηο είχε η διαδικτυακή νονά σου...
@allmylife-@ντέφι;κορίτσια λέτε για κάτι που μου διαφεύγει?
@ντέφι;χαίρομαι πολύ που σου αρέσουν και βέβαια να της το στείλεις.
Κι αν δε τα καταλαβαίνω απολύτως μερικές φορές, μπορώ να καταλάβω πως είναι ωραία.
Σημ: Έχω να διαβάσω ποίηση από τη Γ΄Λυκείου. Ποίηση είναι, δεν κάνω λάθος, έτσι;;
Αν πρωτίστως την νοιώθετε, δεν χρειάζεται πάντα και να την καταλαβαίνετε, Sofogreg... Ναι, είναι ποίηση τότε! Και μιλάει αλλού κι αλλοιώς - όχι μονάχα στο μυαλό...
Είσθε σε δρόμο καλό, λοιπόν! Συνεχίστε ευθεία...
sofogreg
Αν την αισθάνεσαι αυτό φτάνει...
Asteroid
πείτε τα εσείς!
Post a Comment